or's profile.......or........PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 08 บทละครเมื่อสมัยเรียนอยู่ดี ๆ ก็นึกถึงบทละครที่ได้เล่นเมื่อสมัยเรียน เป็นวิชาสนุก ๆ ที่พยายามให้นักเรียนกล้าแสดงออก (ซึ่งเรามีอยู่เต็มเปี่ยม) ไม่แต่ใจว่าชื่อเรื่อง "บทชีวิต" หรือป่าว
ชายชราผมสีดอกเลานั่งดูดควันสีขาวจากปล่องกระบอกไม้ไปไผ่เล็ก ๆ เอียงซ้ายหันหน้าเข้าคลองน้ำสีดำเน่าเหม็น หลังพิงห้องไม้ฝากระดานผุ ๆ ด้านในมีโลงเก็บศพที่ว่างเปล่า รอผู้มาขอใช้งานอยู่มากมาย ซึ่งคนแถวนั้นเรียกว่า "ห้องรอผี" ข้างชายชรา มีหญิงสาวหน้าตาแฉล้ม ท่าทางอายุไม่เกิน 30 ปี นั่งเคียงข้าง สายตาเหม่อมองไปทึ่คุ้งน้ำที่ดำสนิท ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต มีแต่ขยะเน่าเหม็นลอยโชยกลิ่นอบอวล
ชายชราเอ่ยปากพูดเสียงแหบแห้ง "มะลิเอ้ย" หญิงสาวนิ่งสนิทไร้ซึ่งเสียงตอบ
ชายชราเอ่ยปากพูดต่อ โดยไม่สนใจว่าจะมีเสียงตอบรับหรือไม่ "เอ็งว่า ชีวิตตอนนี้ของเอ็งมีความสุขดีไหม" หญิงสาวยังคงนิ่งสนิทเช่นเดิม
ชายชรา หยุดดูดควันสีขาวสักครู่ก่อนที่จะพ่นควันที่ผ่านเข้าไปในปอดเรียบร้อยแล้วออกมา พร้อมทั้งเอ่ยว่า "ถ้าเอ็งเหนื่อย ก็หยุดพักซะเถอะ ออกมาสู้โลกแห่งความจริง ไร้ซึ่งการเส้แสร้ง"
หญิงสาวหันมามองหน้าชายชราชั่วครู่ ก่อนที่เสียงแหลมเล็ก จะเปล่งเสียงออกมา "ฉันมาไกลเหลือเกินแล้วล่ะจ่ะ ตาจ๋า ฉันมีความสุขดีอยู่ และก็ฉันรู้ว่ามันคงอยู่กับฉันแค่ไม่นาน เมื่ออะไรหลาย ๆ อย่างเริ่มเปิดเผย ฉันคงไร้ซึ่งที่อยู่ และไร้ซึ่งความไว้วางใจ"
ชายชราพ่นควันสีขาวต่อไป พร้อมกับใส่ใบไม้สีดำเข้าสู่กระบอกไม้ไผ่ ก่อนที่จะใช้ไม่ไผ่อีกท่อนกระแทกให้มันแน่น และจุดไฟเพิ่ม เอ่ยพยักหน้ารับรู้ "แล้วทำไมเอ็งไม่หยุด"
หญิงสาวตอบ "หากฉันหยุด แล้วสิ่งที่ฉันทำมาทั้งหมดเล่า มันจะมีความหมายอะไร"
ชายชราหัวเราะเบา ๆ "เอ็งกลัวอะไรหรือ นังมะลิ"
หญิงสาวพูดต่อ "ฉันกลัวความจริง....กลัวความสุขในวันนี้หายไป .... กลัวว่าตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นจะโดนมองข้าม... กลัวว่าสิ่งที่เก็บกักไว้จะหลุดออกมาจนเกินควบคุม"
หญิงสาวเริ่มมีน้ำเสียงแหบแห้งไร้ซึ่งชีวิตชีวา "ฉันเหนื่อยจ่ะตา ฉันท้อ ฉันหม่นหมอง และฉันเศร้า" "ถ้าวันใดที่ฉันหยุดทุกสิ่งที่กระทำ วันนั้น ฉันคงตายหรือไม่ก็โดนใครสักคนเปิดเผยสิ่งที่ฉันปกปิด" "ตาจะให้ฉันอยู่อย่างไร กับความอ่อนแอที่แท้จริงแล้ว นั่นมันคือตัวตนของฉัน"
ชายชราไม่ตอบ หญิงสาวจึงพูดต่อ "ความรักของฉัน มันมีให้กับตัวเองเกินที่จะให้ใคร ฉันอาจเห็นแก่ตัว แต่ว่า เป็นเพราะคนอื่น ทำให้ฉันไม่สามารถให้ความรักและความจริงใจได้ "
หญิงสาวเอ่ยต่อ พร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอสองเบ้าตาเล็ก ๆ ที่ถูกแต่งแต้มไว้อย่างสวยงาม เพื่อปกปิดความอ่อนล้าของแววตา "ความผูกพัน กับความรัก" หญิงสาวนิ่งไปสักครู่ก่อนเปล่งเสียงเล็กๆ ที่แทบจะแผ่วเบาไปตามเสียงสะอื้น "ฉันไม่สามารถเลือกได้...คนนึงผูกพัน กาลเวลาเปลี่ยนผัน ฉันผูกพันคนใหม่"
ชายชราหันมองหน้าเล็กน้อย "แล้วเอ็งเลือกใคร" หญิงสาวนิ่งเงียบ "ฉันคิดว่าฉันอาจเลือกผูกพันแรก แต่มีอาจเอ่ยกับผูกผันที่ 2 ได้"
ชายชรากล่าวต่อ "เพียงเพราะอะไร"
หญิงสาวนิ่งคิด "เพราะละครที่ฉันสร้างขึ้นมาในตัวตนของฉันอีกคนนึงจะพังทลาย....พร้อมความสุขของฉัน"
ชายขราถาม "แล้วเอ็งจะทนได้หรือ แล้วผูกพันแรกของแกจะทนได้หรือ แล้วผูกพันที่ 2 ของแกล่ะ จะทนได้หรือ"
หญิงสาวตอบโดยเร็ว "ฉันไม่รู้" "แต่ที่รู้ตอนนี้ฉันกำลังทนไม่ได้"
.....รู้สึกว่าอันนี้จะเป็นองค์ที่ 4 ฉากที่ 2 มั๊ง ถ้าจำไม่ผิด ที่จำได้แม่น เพราะว่าเป็นฉากอารมณ์และบทพูดยาวมาก...ในความคิดตอนนั้น ตอนนั้นเด็กอยู่รู้สึกว่ามันยาก เพราะว่าไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์ตัวละครสักเท่าไหร่ ......แต่ถ้าให้มาเล่นตอนนี้ คาดว่าจะบิ๊วอารมณ์ได้แหง ๆ เลยแฮะ...
ในเวลานี้และขณะนี้ รู้สึกว่า จะเข้าใจอารมณ์นั้นขึ้นมานิดนึงแฮะ ...... ไม่รู้ทำไม .....
Comments (1)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://orjidapa.spaces.live.com/blog/cns!750A59ED751977AF!2629.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
